Конци: 7

мене.

ќе ме најдеш надвор во најладната ноќ и во најтоплиот ден.

седнат на клупа, бетон, земја.

најчесто со музика во мојата глава и со пластична чашка во мојата рака.

со поглед кој ги приметува несвесните потези.

со точак кој ги поминува и најдолгите разговори.

таму сум, каде што има доволно насмевки позади шалчињата и доволно љубов на улицата.

измеѓу висината на емотивните кровови и тајноста на љубовните лифтови.

во пекарата каде сум крцкаво зборлив како свеж ѓеврек во 4 наутро.

на местото каде исчезнуваат ракавиците, границите и зборовите.

остануваат само мислите.

надвор е местото за мојот живот.

ова е местото за моите мисли.

ретко се без цел, и затоа не правам бесцелни разговори само за да пополнам место на блогов.

можеби некогаш се различни од мојот живот, но знаеш дека се криеш во нив.

немаат волумен кој може да го осетиш, но имаат енергија што те замислува.

ова не е мојот дневник, ова е мојот оџак за поврзани зборови.

потпрани се како катови, а средени како паркот во летото 2005…

а ќе ме најдеш и таму. зошто јас не живеам тука.

тука живеат само моите мисли.

во телото имам вградено еден чуден прекинувач.

кога е вклучен сум тука и со тебе, а кога е исклучен – не постојам.

реагира на твоите мисли, а се наоѓа помеѓу нашите зимски насмевки и винските срца.

направен е од тврда пластика, излиен во црвена среќа, а од неговите контакти летаат топли искри.

и немораш ништо да кажеш, зошто ти го вклучи со поглед, ти и ќе го исклучиш без зборови.

како што посакуваш.

имам природни мисли како свежо исцеден сок од твојот мозок.

ладен сум како возење по оваа снежна вечер со точак, по мокрите улици без ракавици на дланките.

топол сум како намерно изгризана усна, за да е црвена и топла за еден бакнеж.

образите ми ја имаат бојата на бамбус помешан во однос 90:10.

те опкружувам како ветерот околу кој струи и се прекршува околу твојот врат.

те гледам тајно како камерите кои се поставени за “контрола на сообраќајот”.

те наросувам толку суптилно со моите зборови како снежецот од водно.

мислам на тебе како ситните мравки со крила кои мислат да летаат кога ќе затопли.

се протнувам низ твојата коса како мислата за последната оценка на факултет.

ја одгризувам твојата душа како куче заразено со дифтерија.

и пак ТЕ САКАМ.

ги памтам мирисите на телата.

не на облеката, не на косата, не на вратот.

на телата.

зошто сум ебано животно. како тебе.

животно кое лае, `ржи, гризе, лиже, седнува, се гали, се топли, спие.

со твоите заглавени изгребани клетки во мојот нос.

есенцијата на ткивото која испарува од кожата, издлабува канали со твојата форма во мојот мозок.

и секогаш кога ќе се гушнеме за поздравување,

мирисите се претвораат во совршени спомени, кои перфектно налегнуваат со благо кликање во тие канали.

тогаш горниот капак на едното око благо ми заигрува.

а ти мислиш дека сум нервозен.

каде беше седум? дипломираше и не напушти? каде беше деновиве?

…….

деновиве ги поминав со лицето на седиштата по возовите.

деновиве ноќта ми го испи денот.

деновиве јас ја испив ноќта.

деновиве имав насмевка во форма на срце.

деновиве срцето ми беше полно со вино и пиво.

деновиве беа слатки како колаче, уморни како Сизиф, и солени како пот.

деновиве ветерот дуваше посилно од моите зборови, а снегот не ме покриваше како тебе.

деновиве водухот беше некако посебен, како да беше увезен од друг град.

деновиве излегоа од моите мисли, и се најдоа во мојот живот.

деновиве ви ги давам во форма на неколку зборови, а јас себично ќе ги заврзам за мене со седум конци.

да, да, дипломирав. и тоа се случи. да, на машински. некои викаат дека е еден од најтешките факултети кои постојат, помеѓу медицина и електро. и дипломирав после 7 и пол години на него. имаше еден легендарен филм со дастин хофман, кога тој беше дипломецот и имаше афера со мајката на една девојка. од таму потекна и песната hey mrs. robinson…. и сличните негови авантури. научив многу работи на факултет, да. научив како да чекам во редови, кои ќе ме очекуваат на скоро секој шалтер во земјава. научив како да измислуваш неверојатни изговори за да добиеш една мочана 6ка. го усовршив моето препишување, искрено повеќе препишував на факс одколку во средно. имав предмети како статика…. статика, да! можам да ти пресметам ако си пијан, под кој агол ќе паднеш од столчето и колкава ќе ти биде површината на скршената лобања! со термодинамика ќе ти го најдам факторот на греење на твоето тело кога се наоѓа под два слоја на дебели ќебиња во оваа зима… теоријата на движење ме научи како да ти ја пресметам твојата аеродинамичност заедно со таа капа која ти штрчи на главата, затоа што не е твоја. математиката ми објасни колку просечно зборови сум ти кажал во минута, и наспроти тоа, колку во просек си ми кажала ти.

ама не постои таков предмет кој ќе ми ја пресмета веројатноста на делување на кажаните зборови. нема шанси да знам колку ќе ти влијае секој мој, за мене секојдневен гест, врз твојата матрица од мисли. невозможно е да се нацрта графикот на привлечност меѓу две човечки единки. досега не е изнајдена равенка за влијанието на напишаните дигитални букви, врз ненапишаниот пудингест мозок. зборам за факултетот на животот. факултетот кој не учи на тие работи, кои никаде не се предаваат. факултетот кој е изграден од искуства, надежи и разочарувања. никаде не постои предмет кој не учи како да живееме. тоа е најтешкиот предмет на факултетот на животот. и секој ја зема дипломата од факултетот на животот, кога ќе го заврши. а факултетот на животот ќе заврши кога ќе ……

ладно ми е, кога неможам да ги исправам

прстите

после возење со точакот.

знам дека врне снег, по тоа што

капата

од зелена, ми станува бела.

дождот го регистрирам, по испрсканата лента на

грбот

од задното тркало без калник.

дува силен ветер, кога не ја слушам музиката од

слушалките

кои ми се пикнати во уши.

заморно е, кога ќе се потрошат

батериите

а имам уште пола пат за возење.

насмеан сум, кога ја гледам

зградата

каде што живееш.

убаво ми е, кога лежиме заедно на

подот

и не зборуваме

ништо.

широкиот простран кеј

исончан со жедното сонце на 60-тите

потопен од прекумерните надежи

искршен од текот на водната природа

намокрен со тајните бакнежи на клупите

украсен од биолошката екипа

офарбан од рептилните бебиња

израдуван со годината на собирање

денес прекопан по вените на постоењето

ја чека својата песочна ренесанса

хаосот е прв и последен знак.

во градот на врвот на светот, имаше една чудна пекара. всушност, не беше типична пекара, во неа се готвеа многу работи за околните жители. пекарот, или готвачот беше толку дебел што мевот му личеше на екваторот, облеката која ја носеше секој ден му беше толку радосно испрскана со брашно и зачини, што наликуваше на детско нацртана географска карта. сепак, народот кој редовно купуваше храна од кај нашиот пекар, не се чустуваше непријатно гледајќи го неговиот шарен исфлекан глобус, можеби затоа што беше навикнат на секојдневното шаренило. и беше навикнат на вкусните устооближувачки свежи специјалитети кои се готвеа само за нив, секој ден во неделата, без престан. да, пекарот беше многу вешт и никој незнаеше како успева да ги направи сите тие вкусни лепчиња, гевреци, бурекчиња, банички, колачиња, кремови, торти, радости, инстинкти, голтежи. најчудното нешто беше купувањето… кога ќе влезеше некој човек, пекарот го погледнуваше во очи, и без ништо да каже му завиткуваше парче храна кое му го даваше преку пултот, притоа триејќи се со стомакот од старата излижана иверка. само тој што јадеше знаеше што има завиткано во хартијата, некогаш беше сладок залак, некогаш солено тесто, а некогаш дури и горчлив јачмен.

а тоа не беше некоја посебна вечер. беше меланхолична зима, времето во кое расте зимската депресија. по полувлажната улица со шахти кои испаруваат, чекореа четири нозе. две женски и две машки. две тела. едно женско и едно машко. беа прикриено весели во себе додека ја газеа улицата, а осеќаа и чудна глад околу нив. патот, како и секој друг, ги водеше покрај пекарата. ветерот им го донесе мирисот на светот, и двајцата знаеја дека требаше да влезат таму. старата дрвена крцкава врата се отвори по шестмилијардити пат, пекарот се насмеа и отиде во магацин за да земе нешто. додека чекаа да се врати, женското и машкото ги галеа мачките и кучињата кои се врткаа околу нивните нозе. пекарот дојде со две полни вреќи и ги остави на работната маса. на едната вреќа пишуваше сол, а на другата шеќер. над масата висеше пожолтена дрвена табла, на која прецизно со тенка четкичка беше напишано “ние сме она што јадеме”. пекарот погледна во неа, вешто ги одврза вреќите и со насмевка ги истури солта и шеќерот на масата. почна да ги меша фините кристали со потези на уметничко лизгање. солта и шеќерта, и двете природно бели, се зближуваа се повеќе и повеќе и за чудо почнаа да се прилепуваат меѓу себе. женското и машкото, гледајќи со чудење во необјаснивата фузија, на миг им се причини дека прскаат искри помеѓу рацете на пекарот. мазните движења на рацете директно се пренесуваа на слаткосолената мешавина која почна да заличува на живот. конечно, пекарот ги истресе рацете од престилката, и им го подаде незавиткано неговото ремек-дело на машкото и женското. тие го гледаа со чудење, шеќерот и солта споени заедно во заедничка форма на галење. излегоа заедно во ноќта, оставајќи го пекарот загадочно насмеан. се согласија заедно да го загризаат првиот залак. со затворени очи и жедно исчекување шеќерот и солта почнаа да се топат на нивните јазици. нивното тело сеуште немаше развиено сензори за таков величествен вкус. вкус што предизвикува топли грчеви и длабоки погледи, фино гребење помешано со чисти воздишки. вкус со радост на дочеканиот допир и неизвесноста на наредниот. тој вкус ги натера машкото и женското да гледаат со затворени очи и да пловат по прашањето на спротивноста, чудејќи се кој е навистина пекарот, и како го спои неспоивото. си поделија меки насмевки и продолжија заедно по улицата. тоа што почна како непосебна вечер, заврши со исклучителен ден.

а пекарот уште е на истото место. и кога е насмеан, прави чудни комбинации на вкусови.

само треба да уживате во нив.